Neida kjære, eg treng ikkje kjetting!
Ingen liker glatte veger. Men det at man ikkje liker noko, er ikkje synonymt med at man kan la hjernen vere heime. Desverre var det akkurat det bussjåføren gjorde i dag. Etter intens venting på et kaldt busstopp så eg bussen kjøre rundt svingen. Og kva var synet som møtte meg?Jo, vi ser ein buss, som for harde livet prøver å bremse seg nedover bakken.
Så glatt var det. Minst!
Så, kjære bussjåfør på rute 20. Du veit at ruta di berre går opp og ned. Når det då er is, eg burde ikkje ein gong trenge å sei dette, er det lurt med kjetting på dekka. Høyrer du? BRUK KJETTING, FOR POKKER!
Det skal også nevnes at eg sprang inn i klasserommet rett før læraren lukka døra. Vanligvis har eg 10 minuttar før timen startar.
Over til noko anna.
Vi har alltid fritime 2 time på tysdagar. For ein gongs skuld brukar vi den på lekser i staden for gruppesamtalar på msn og latterkrampar over ting som nok aldri ser dagens lys. Men sidan eg er blakk og dei andre har pengar går dei på butikken (Kongsbakkens kjære Ema), mens eg sitt igjen åleine. Takk for at de er glad i meg liksom!
Då hjelper det å ha disse på ei speleliste på Spotify:
No burde vi klare å fullføre ei naturfagsinnlevering. I eit mislykka forsøk på å skrive den i forrige uke var resultatet dette:
Eg er den stolte andreplass i venninnegjengen. Rekorden er på 3.0.
Og KVIFOR må det komme så mange kjekke 3. klassegutar på mediateket i matfri! Goodbye konsentrasjon!
So long, and thanks for all the fish
No stikk eg for godt (kødda, vi snakkes etter nyttårshelga).
Eg er ikkje riktig klok nett no, for gjett kva!?! Eg gledar meg faktisk litt. Til ein fire timers lang busstur. Ring sjukebil!!
Men det er nok ikkje bussturen i seg sjølv eg gledar meg mest til, det er det som er i enden av den.
For no skal eg på NÅLK! Årets høgdepunkt. Laget i Nord-Noreg sin absolutt beste leir. Og der skal eg vere heilt til Laurdag. Åh, som eg gledar meg. For å illustrere kor gal alle som drar på NÅLK er slenger eg med dette biletet:
Eg holdt på å døy.
Det var swingkurs i helga. Eg elskar swing. Og de skal få vite kor mykje eg elskar det i eit eiga innlegg. Eg må berre få skreve det snart. Eg trur faktisk det kjem til å bli kjempebra! Uansett. Poenget med å nemne swingen var det at eg nesten mista bussen då eg skulle dit på laurdagen. I seg sjølv er ikkje det så ekstremt stort. JO! Poenget mitt er at eg plutselig fikk dårleg tid og hadde heller ikkje ete frukost. Og man drar ikkje på swingkurs utan mat i magen. Så der sprang eg. Med brødskiva og kvitost i handa. Eg kom fram til busstoppet og bussen var ikkje der. Okei, det var ikkje slik at eg sprang etter bussen, eg berre trudde at han hadde køyrt. Der stod eg. Ei dama forsikra meg om at den ikkje hadde køyrt. Eg kasta halve brødskiva då den ikkje var noko god lenger og tok fram vatnflaska for å slukke tørsten. Kva ellers gjer man med ei vatnflaske? No kan ikkje eg sei uansett enda ein gong fordi eg allereie har skreve det før i innlegget. Men UANSETT! Bussen kjem. Eg stappar vatnflaska fort i veska og dreg opp pengeboka. ”Stiger på bussen” og setter meg på ein av dei vanlege plassane. Oppdagar at vatnflaska var open. Lukkar den og tenkjar ikkje meir over det. Før eg kom fram. Det var litt for fuktig i veska. Eg dreg opp kameraet. Min kjære Canon 450D. Ser fort på det. Forsikrar meg om at det ikkje er øydelagt. Gjer det til Vårin, ei kjær dansevenninne som ville sjå på det, i god tru om at det ikkje var øydelagt. Ho skur det på. Og det startar å ta bilete. Av seg sjølv. Det var ikkje berre sært, men også skremmande. Utruleg skremmande. Kvar gong det blei skrudd på starta det å ta bilete. Klikka heilt mongo. Eg var på gråten. Etter å ha hatt kameraet i ein knapp månad kunne det ikkje vere ødelagt.
Neida. De treng ikkje uroe dykk. Kameraet var ikkje veldig øydelagt. Etter to dagar på badegolvet har det no nesten i perfekt stand. Skjermen er litt koko, men det må eg vell berre lære meg å leve med? Du anar ikkje kor lykkeleg eg blei då eg fann ut at det var nesten uskadd.
Eit av bileta Vårin ”tok” blei faktisk litt kul. Ja det er redigert. Max overredigert forsåvidt. Korleis skulle eg ellers få skjult alle folka i bakgrunnen som eg ikkje vil legge ut på bloggen?
Helga har då altså brakt med seg sorgar og gledar. Den har også fortelt meg at dette aldri kjem til å bli ein blogg som http://gruo.blogg.no eller http://reidunbeate.com. Det rett og slett fordi det er alt for flaut at folk eg kjennar kan lese det. Ein ting vil eg derimot sei: Skriving er finfin terapi for dei som ikkje har noko samtalepartnar i nærmaste nærheit.
Dagens digresjon: Er det nokon som har lyst til å lage eit design til meg? <– Klisjespørsmål, I know!
Johanne